Krótka historia rozwoju Państwa Środka

Na podstawie artykułów dotyczących historii Chin w czasopiśmie Historia opracowałam trzy prelekcje na temat różnych okresów historycznych rozwoju Państwa Chińskiego.

Pierwsza część dotyczyła początków państwowości sięgających 2500 roku p.n.e - czasów mitycznego Żółtego Cesarza, który jest przez Chińczyków uważany za twórcę taoizmu. Nazwa tej filozofii chińskiej oznacza Drogę Wszechświata, na której siły yin i yang są stale w procesie harmonijnego łączenia i ciągłej przemiany.
Druga ważna postać to historyczny Cesarz Chin - Pierwszy Cesarz (III w.p.n.e). Był wizjonerem - zjednoczył ludy wielu królestw i rozpoczął epokę unifikacji prawa, waluty, języka pisanego. Wybudował dla siebie i rodziny cesarskie mauzoleum z armiąterakotową, która strzeże miejsca spoczynku władcy. Rozpoczął budowę Wielkiego Muru oraz sieci dróg. Ale był też okrutnym despotą - pozostawił po sobie ogromne cmentarzyska ludzkie i morze cierpienia. Dla utrzymania absolutnej władzy spalił dzieła Konfucjusza (VI-V w. p.n.e) i wprowadził surowe prawo.

Druga prelekcja dotyczyła okresu od dynastii cesarskich w Chinach (II w. p.n e) poprzez upadek cesarstwa do czasów współczesnych (1949 r.). Dynastia Han (II w. p.n.e) ugruntowała urzędniczy język mandaryński - obecnie dominujący w Chinach (85%) i wprowadziła etos uczonego urzędnika (mandaryna).
Trzynaście późniejszych dynastii to m.in. dynastia Ming (XIV - XVII w.) - porcelana oraz dynastia Mandżurska (XVII w. - 1911 r.) - ostatnia. W czasie jej rządów wybudowano część Wielkiego Muru wokól Pekinu, zbudowano kompleks pałacowy Zakazanego miasta i Pałac Letni, co zrujnowało budżet państwa i doprowadziło do upadku cesarstwa w Chinach. Rewolucja doprowadziła do proklamowania Republiki Chińskiej w 1911 r. Rządy objęła partia Kuomintang od 1915 r. z Czang-Kaj-szekiem na czele. Był on buntownikiem, wizjonerem, a w końcu dyktatorem brutalnie zwalczającym opozycję. Żył w luksusie kosztem milionów głodujących Chińczyków. Po ogłoszeniu przez Mao Zedonga w 1949 roku Komunistycznej Chińskiej Republiki Ludowej Czang-Kaj-szek odleciał na Tajwan, gdzie chiński nacjonalizm wyparł miejscową kulturę.

Trzecia prelekcja to stosunki japońsko-chińskie w latach 1931-1941 r. Na uwagę zasługuje fakt, że rządy Mao Zedonga (1949-1976) przyniosły drastyczną zmianę w statusie Tybetu, który po latach niepodległości, został w latach 1950-1951 włączony do Chińskiej Republiki Ludowej.

W 1931 r. Japonia zajęła Mandżurię, potem kolejne chińskie ziemie, a w 1937 r. rozpoczęła wojnę z Republiką Chińską. Jeńcy nie byli traktowani zgodnie z prawem wojennym. W obozie 731 Japończycy prowadzili okrutne eksperymenty medyczne na jeńcach chińskich i alianckich. W 1941 r. Rosjanie, walczący o wpływy w komunistycznych Chinach, wkroczyli do Mandżurii i spalili obóz.
Po Czang -Kaj -szeku następnym przywódcą Chin był Mao Zedong (1949-1976).
Był bezwzględny w swoich rządach, sprawował totalitarną władzę. Doprowadził do śmierci 70 milionów osób, z czego 38 milionów zmarło z głodu.
Tybet to milionowe państwo feudalne pozostające pod wpływem Chin przez niemal całą historię. Przywódca Tybetu Dalajlama XIV od 1939 r. przebywa w Indiach. Tybetańczycy walczą o przetrwanie i ochronę swojej kultury.

       Te, w skrócie przedstawione historie o Państwie Środka, ze względu na wiele nieznanych faktów i ciekawostek cieszyły się dużym zainteresowaniem Słuchaczy.

                                                                                                     Katarzyna Plisowska